Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ένα αυτοκαταστροφικό απόγευμα στην αιώρα.



Ποιο είναι το σημείο που αρχίζουμε να νοιαζόμαστε για το πού οδεύει μια κατάσταση και πότε σταματάμε; Πού τελειώνει το παιχνίδι; Το απλά περνάω καλά;

Ο λόγος που μένουμε είναι πάντα η ελπίδα. Η ελπίδα ότι κάτι θ' αλλάξει, ότι μέσα απ΄όλο αυτό θα βρούμε επιτέλους τη χαμένη ευτυχία. Η πραγματικότητα πάντα μας ξεφεύγει γιατί εθελοτυφλούμε. Τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Η μοναξιά είναι σωτηρία. Μόνο αυτή που επιλέγεις όμως. Η άλλη μπορεί να σε σκοτώσει. Άνετα. Είναι σαν εκείνη τη λεπίδα που κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι σου και σε κάθε της ταλάντωση έρχεται όλο και πιο κοντά, μέχρι που σε φτάνει και σου κόβει τον λαιμό. Αργά.
Ίσως φταίει που σπάνια βάζω τον εαυτό μου πάνω απ' τους άλλους. Ίσως φταίει που μ' αρέσει να ρισκάρω ενώ οι άλλοι φοβούνται. Ίσως φταίει που εγώ είμαι πάντα εκεί ενώ οι άλλοι έχουν από καιρό φύγει ή δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί. Ποιος ξέρει;
Η αλήθεια πονάει λένε. Πονάει πιο πολύ απ' το να ζεις ένα ψέμα; Ένα ψέμα που εσύ έπλασες, για να παρηγορηθείς, να μην νιώθεις μόνος. Για να ταϊσεις το πληγωμένο παιδάκι μέσα σου. Θα ήθελα να ξέρω όταν θα το τελειώσεις ποιος θα πονάει πιο πολύ. Εγώ που πίστεψα σε κάτι ανύπαρκτο ή εσύ που μ' άφησες να φύγω;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου