Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Χθες, Σήμερα, Αύριο.

Χθες, Σήμερα, Αύριο. Όλα ζουν στο Τώρα εάν τα αφήσει. Πιάνουν όλον τον χώρο στο κεφάλι της. Σε στιγμές τέτοιας διαύγειας ο κόσμος χάνει τις διαστάσεις του κι αυτή γίνεται ένα με τον κόσμο. Βιώνει ταυτόχρονα τον πόνο και το απόλυτο τίποτα. Μήπως αυτό είναι ο απόλυτος πόνος; Ένα απόλυτο τίποτα;
Ταυτόχρονα ξέρει και δεν ξέρει τι της φταίει. Ο κόμπος στον λαιμό ανεβαίνει αλλά δεν έχει πού να πάει. Γι' αυτό θα μείνει εκεί, ακόμα ένα βράδυ.
Ονειρεύεται με ανοιχτά τα μάτια. Καπνούς και φώτα και χορό και χαρά και ανθρώπους και κλεφτές ματιές σε αγνώστους. Το Χθες που δεν ήρθε Σήμερα αλλά θα την πληγώνει και Αύριο. Όμως Χθες δεν ήθελε εκείνο το Σήμερα και ονειρευόταν το Αύριο. Ένα περίεργο παιχνίδι με τις λέξεις και τον Χρόνο, ο οποίος δεν είναι παιχνίδι. Δεν πρέπει να παίζεις με τον Χρόνο. Δεν ξέρει πώς νιώθει γι' αυτό. Πολλά δεν ξέρει τελικά.
Ίσως αν προσποιηθεί ότι είναι καλά και τα κρύψει όλα κάτω απ' το χαλάκι, να λυθούν όλα της τα προβλήματα. Γιατί κάτι δεν είναι πρόβλημα, μέχρι να σκεφτούμε ότι είναι. Σωστά; 

2 σχόλια: